Haardvoer

Het is fijn, zitten bij het haardvoer. Geluidjes op de achtergrond, niemand die echt op je let, maar ook niemand die tegen je aanloopt. Het is een soort niemandsland tussen de activiteiten door.

Vandaag is een typische dag, andere dagen zijn leuk, maar deze op zijn eigen manier (en ja, een patatje eten met pa&broer die in ‘t dorp werken deze week voegt ook toe). Vorige week was toch wel een mentale uitputtingsslag, een adrenaline-high van 72 uur. Dan vraag je niet om rust, maar om feest, en je verwacht geen landing, hard of zacht. Wel is er nog een stukje hoofd dat zegt: Hey, what goes up must come down. Dus wat doe je?

Het broodnodige.. Zitten, kijken, rondlopen, nieuwe plannen maken, terugdenken. Mijmeren, dromen. Wat je normaal in je slaap doet, maar omdat er zo veel gebeurde, had je slaap daar geen tijd voor.. Een van de vele manieren van pushing nature’s reset button.

Vergelijk: wandelen door het bos, over de hei, zitten langs de rivier (met of zonder hengel), fietsen, een ommetje, de Hortus, het park, terras, café, tuin, tuinieren, de dierentuin.

Persoonlijk hou ik van het haardvuur, met knisperende geluidjes, een glaasje erbij, al dan geen goed gesprek (iemand mag best tegen mij praten, vooruit, dan zeg ik wat terug). Alles valt dan op zijn plaats: 3d-tris, versneld afgespeeld. Een wandeling met Zsazsa in Retraite d’Familia hoort daar ook bij.
Zaterdag besloten dat ik van leuke steden houd, zou het deel van het verwerkingsproces zijn? Als een krankzinnige geschreven, gebeld, gemaild en gepraat over, voor, door en naar een prachtig Europees project waarin we ervaringen zouden kunnen uitwisselen over Green IT-beleid. Met sapperedrie de steden van mijn keuze, van Noord- naar Zuid-Europa! Geweldige mensen virtueel ontmoet. Het begin van weer een ‘grote gebeuren’. Heb ik zaterdagochtend een ticket Londen geboekt omdat ik meer katalyse-input nodig heb om te begrijpen wat het betekent als het project doorgaat? Ik denk het. En het bevalt goed.

Ander haardvoer: boeken lezen, films kijken nog beter: series met een verkennend thema, ala ReGenesis, Generation Kill, Dollhouse, Battlestar Galactica. Maar zojuist gebabbeld met een andere haardvoerder, over hoe alles op luchthavens werkt/klopt/past, en voor wie: ieder vliegtuig vertrekt op tijd, met de personen die erin meegaan, en het daadwerkelijk het vliegtuig in lopen gaat snel. Oftewel, voor het vliegtuig gaat het efficiënt. En daarbij zijn wij de buffer: we schikken ons in het spassieren, of betalen de first class-boete. Wat betekent deze gedachte? Zie Generation Kill: om iets passend te krijgen, moet er iemand noodzakelijk ongemak verwerken, het (door/ten koste van hem) passend maken/laten worden. Niet erg, zolang het niet (de waarschuwing uit Generation Kill) oncontroleerbaar wordt en een eigen leven gaat leiden. Die miniserie geeft een prachtig inkijkje in het resultaat, en het vliegveld laat je voelen wat het is om er deel van uit te maken.

De kleine fricties in een hotel zijn rustgevend, voor zolang het duurt. De gedachte dat je je telefoon en laptop niet op kunt laden doordat je geen universele stekker meegenomen hebt, wordt al snel door de damebalie opgeven, maar het luisteren naar muziek die niet de jouwe is, maar wel charmant (Indisch, goh, wanneer had ik voor het eerst geleerd dat dat mooi was?), muziek eten die jij niet klaar kunt maken, alleen, en er je laptop voor wegzetten.

Dit is de zachte landing die niet direct na de high te vinden was, het geknisper van brandend hout met een nootje en een drankje, toegepast op de naar praktische ontwikkelingen gerichte abstracte verkenning van aanwezig zijn in 9 wonderschone steden die niet de mijne zijn. Haardvoer voor de rust.

Posted in Uncategorized | Leave a comment